“Oku!”
O’ndan geleni bilmeden kul olunmaz, olunamaz.
Oysa ne acı ki, kitabı bilen, kitaba dokunan, hatta anlamadığı şekliyle okumakla yetinen devasa bir kitle var. Fakat istenen, bu değil. İlk inen ayete muhalefetle bir ömür harcayıp, Cennet hayali kurmak gibi bir yanılgımız var.
Ne yaptığımız da, niçin yaptığımız da, nasıl yaptığımız da önemli. Dünya veya ahiret için yapılagelen, niyet ve amellerin kalite standardı, Allah’ın rızasını kazanmak olmalı. İstemek yetmez, yapmak gerekiyor. Yaparken de, emrolunan şekliyle, yapmak gerekiyor. Bunun içinse elbette emri bilmek gerekiyor.
Oysa biz Kitap, Peygamber, Ahiret kavramlarını kullanırken, sorumluluğumuzu es geçiyor, sadece bu kavramları reddetmiyor olmakla avunuyoruz.
Bu ciddiyetsizlik veya samimiyetsizlik değilse nedir?
Söyleyeyim, oynamak veya oyalanmak…
İnanıyorsak, okumalı ve yaşamaya başlamalıyız. Okur yazar olmak, tam da bunu gerektirir kanaatindeyim. Diğer türlüsü, asılsız bir idda olur ki, kazanacağımızı sanarken, kaybetmeye mahkum etmiş oluruz kendimizi. Böyle bir risk alınır mı? Cevabı size bırakıyorum.
Hatice Dilek Cengiz
